วันครอบครัว


      
     วันครอบครัว เป็นวันที่มีจุดประสงค์ให้เราให้ความสำคัญกับครอบครัว เพราะครอบครัวเป็นหน่วยทางสังคมที่เล็กที่สุด หากแต่ละครอบครัวมีความเข้มแข็ง สังคมโดยรวมก็จะเข้มแข็งไปด้วย 
      โดยเฉพาะในสังคมครอบครัวขยาย ที่ครอบครัวมีขนาดเล็กและกระจัดกระจาย
อยู่คนละทิศคนละทาง  เช่นทุกวันนี้..

      ในเบื้องต้น การสร้างครอบครัวของแต่ละคนต้องมีการตระเตรียมตนเองเป็น
อย่างดี เช่น ต้องศึกษาเรียนรู้ ทั้งด้านการงานอาชีพและวิธีการดำเนินชีวิต 
       ในเบื้องกลาง ต้องประกอบอาชีพการงานและมีครอบครัวที่ต้องสร้างให้มีความเป็นปึกแผ่น พึ่งตนเองได้...
       ในเบื้องปลาย เมื่อครอบครัวม้่นคง มีลูกหลานไว้คอยดูแลทรัพย์สินและสืบตระกูลแล้ว จึงเป็นช่วงเวลาของการผ่อนคลาย ด้วยการปลีกตัวออกไปจากสภาวะที่เคยต่อสู้ดิ้นรน สภาวะความยากลำบากหรือแม้กระทั่ง ชีวิตที่เคยอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายสับสนต่าง ๆ ไปอยู่กับอีกด้านหนึ่งของชีวิต (ที่เราเลือกได้) ซึ่งเป็นดินแดนที่เราไม่รู้จักมาก่อน.นั่นคือ ความสงบ




          การอยู่อย่างสงบ สันโดษ ไม่ใช่เรื่องง่าย กว่าจะคุ้นชิน ต้องใช้เวลานับสิบปี..เมื่อรับมันได้แล้ว..ยังต้องเรียนรู้ที่จะเข้าใจคนอื่น ๆ อีก  เพื่อให้คุ้นชินกับท่าที (ความสัมพันธ์) ของคนเหล่านั้น..
          เพราะเขาจะเปลี่ยนไปตาม เหตุปัจจัยคือ เมื่อตัวเราเปลี่ยน (พฤติกรรม) รูปลักษณ์ความสัมพันธ์ก็จะต่างจากเดิม.. 
          เราเป็นเพียงเข้าใจให้ได้ว่า มันเป็นเช่นนั้นเอง..ไม่มีผลต่อความรู้สึกใด ๆ เช่น ชอบ ไม่ชอบ รัก ไม่รัก เกลียด ไม่เกลียด 
         อย่างดีก็เพียงแค่รู้สึกเฉย ๆ (ซึ่งต้องฝึกอารมณ์ เฉย ๆ นี้ให้คุ้นชินเช่นกัน)..

         ที่สำคัญไม่ใช่การเปลี่ยนสถานะทางสังคม เช่น ความเป็นเพื่อน ความเป็นญาติ ความเคารพนับถือ หรืออื่น ๆ 

         คนที่สร้างครอบครัวมาจนถึงเบื้องปลายส่วนใหญ่จะเป็นวัยสูงอายุแล้ว อายุมากขึ้นเรื่อย ๆ ระยะห่างไปจากคนอื่น ๆ ก็จะยาวมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน 
         การฝึกตนให้อยู่ห่างจากความใกล้ชิด ฝึกการคลายตัวออกจากเครื่องร้อยรัดทางกายและจิต (อุปทานทั้งหลาย) เพื่อให้คุ้นชินกับการเหินห่างดังกล่าว ก็เป็นสิ่งที่คนระดับปัจเจกควรต้องฝึก



         เพื่อว่า..วันนั้น (ที่ต้องจาก) มาถึงจริง ๆ จะได้รับรู้มันอย่างเข้าใจว่า มันเป็นเช่นนั้นเอง..
         ใจเราจะได้สงบ รู้สันโดษ มีสติและรับประโยชน์อย่างเต็มที่ในดินแดนที่เราไม่รู้จัก.. 

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

สิ่งมีชีวิตไม่จำเป็นต้องตาย...

ครูอนุสรา ชวนรัมย์ (มัท)

บทบาทผู้นำโรงเรียนเพื่อการเรียนรู้: บทเรียนจาก สพม.บุรีรัมย์สู่การขับเคลื่อนคุณภาพอย่างยั่งยืนตามแนวคิด SLM Summit 2025