ดอกทานตะวันของเพื่อนผู้สันโดษ



วัยเด็กแบบต่าง ๆ สร้างวัยผู้ใหญ่ประเภทต่าง ๆ ได้อย่างไร

นั่นสิ… 
ไม่รู้ว่า ในวัยเด็กแบบที่ตนเองเป็น เป็นอย่างเพื่อนเป็นหรือแตกต่างกันเพียงใด

ผมรู้เพียงว่า ประสบการณ์ในวัยเยาว์ ไม่ได้ทำให้ผมซึมเศร้า วิตกกังวล หรืออ่อนแอเกินไป แม้บางครั้งจะหุนหันพลันแล่นไปบ้าง ก็เป็นเพียงธรรมชาติของช่วงชีวิตที่สมองยังเรียนรู้การควบคุมตัวเองเท่านั้น

แต่เมื่อเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ผมกลับพบว่า การอยู่ตามลำพังอย่างสงบ ช่วยเยียวยาใจได้ดีกว่าการอยู่ท่ามกลางฝูงชน ความเงียบ กลับอบอุ่นและอ่อนโยน
กว่าที่คิด 

วันนี้ผมจึงเลือกที่จะเดินคนเดียวในร้านหนังสือ ที่รายรอบด้วยไออุ่นของเหล่าปราชญ์ ราชบัณฑิต และผู้คนจากหน้าหนังสือมากมายที่ช่วยชี้ทาง ทั้ง “นับจากนี้อยากทำดีกับตัวเองให้มากขึ้น”, “วันนี้ฉันจะมอบความสุขเป็นของขวัญให้ตัวเอง”, “อย่าลืมฟังเสียงหัวใจตัวเอง” ฯลฯ หนังสือเหล่านี้คอยปลอบประโลมใจผู้ที่ชอบอยู่กับตนเอง...

ผมหวนนึกถึงเพื่อนคนหนึ่ง กุ้ง… เพื่อนร่วมรุ่น “พระนคร 76” ของเรา ที่เพิ่งลาจากโลกไปเมื่อวันที่ 25 กันยายน 2568 — วันเกิดครบ 74 ปีบริบูรณ์ของเขาเอง 

กุ้งเป็นเหมือนดอกทานตะวันเล็ก ๆ ที่เติบโตอย่างเงียบงาม เขาเลือกชีวิตสันโดษ ทุ่มเทเวลาให้กับการสอนหนังสือจนเกษียณ โดยไม่เคยมีครอบครัว แต่กลับเต็มเปี่ยมด้วยความหมาย

วันที่เพื่อน ๆ ไปร่วมส่งกุ้งครั้งสุดท้าย บรรยากาศอบอุ่นเกินคาด แม้เขาจะไม่มีครอบครัวสายเลือด แต่ก็มีครอบครัวแห่งมิตรภาพ เพื่อนร่วมรุ่นยืนเคียงข้างด้วยความรักและระลึกถึง ทุกคนต่างรับรู้ว่าชีวิตของกุ้งได้บ่มเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความดีไว้มากมาย

เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ดอกทานตะวันก็หันหน้าเข้าหาแสงเสมอ ชีวิตของกุ้งก็เช่นนั้น เขาเบ่งบานด้วยน้ำ ออกซิเจน และแสงแดดจากโลก และเมื่อจากไป ก็ได้ฝากเมล็ดพันธุ์แห่งความเมตตา ความซื่อสัตย์ และความสงบแก่โลกนี้ต่อไป

สำหรับพวกเรา เพื่อน ๆ พระนคร 76 เรื่องราวของกุ้งคือการเตือนใจว่า " แม้ชีวิตอาจเดียวดาย แต่ไม่จำเป็นต้องว่างเปล่า หากเราเลือกโอบกอดตัวเองให้เป็น เลือกมอบความสุขเล็ก ๆ ให้ตนเองทุกวัน และเลือกหันหน้าเข้าหา “แสง” ที่เติมเต็มหัวใจ เราก็จะเป็นเหมือนดอกทานตะวัน ที่ผลิบานตามวิถีของมัน

วันนี้ ในการเขียนถึงเพื่อนผู้ลาลับ ผมอยากส่งต่อพลังใจให้ทุกคนที่ยังอยู่ ให้หันกลับมารักและโอบกอดตัวเอง อย่าลืมว่า… ชีวิตไม่ต้องสมบูรณ์แบบ แต่สามารถงดงามได้เสมอ ตราบใดที่เรามีความอ่อนโยนต่อหัวใจของตนเอง

ความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

สิ่งมีชีวิตไม่จำเป็นต้องตาย...

ครูอนุสรา ชวนรัมย์ (มัท)

บทบาทผู้นำโรงเรียนเพื่อการเรียนรู้: บทเรียนจาก สพม.บุรีรัมย์สู่การขับเคลื่อนคุณภาพอย่างยั่งยืนตามแนวคิด SLM Summit 2025