ความจริงเรื่องหลักสูตรประเทศไทย
ขออนุญาตในฐานะคนที่มีประสบการณ์จริง ในการทำหลักสูตรฐานสมรรถนะครับ
เวลาเราทำหลักสูตรใด ๆ เราต้องไม่ใส่ "ความรู้สึก" ว่าหลักสูตรนี้ ดีกว่า หลักสูตรนั้น คือ ทั้งหลักสูตรอิงมาตรฐาน (51) และหลักสูตรฐานสมรรถนะ (ที่ค้างไว้) เป็นหลักสูตรประเภทเดียวกัน คือ เน้นผลลัพธ์ อันนี้ต้องเข้าใจก่อน
สิ่งที่พิมพ์ไว้ในช่องหลักสูตรฐานสมรรถนะดังในภาพ อันที่จริงแล้ว มีกล่าวไว้แล้วในหลักสูตร 51 และในหลักสูตร 51 ก็มีสมรรถนะสำคัญของผู้เรียน 5 ตัว ที่ครูทุกวันนี้ก็ยังต้องส่งเสริม ต้องประเมิน สมศ.ก็จะมาดู 3 ปี ย้อนหลังด้วย
แปลว่า "หลักสูตร 51 มีเรื่องสมรรถนะมาตั้งแต่ต้น"
แม้แค่แผนการสอนครูทุกวันนี้ ก้มีคำว่าสมรรถนะมาตั้งแต่ต้นเช่นกันครับ ส่วนที่บอกเนื้อหาล้าหลัง ที่จริง ก็ปรับตัวชี้วัด และสาระการเรียนรู้ได้หมดครับ (แต่แค่ไม่ทำแค่นั้น)
คืออยากสร้างความเข้าใจว่า ปัญหาของหลักสูตร คือ การกำกับการนำหลักสูตรไปใข้ หลักสูตรเขียนดีแค่ไหนก็คือ หลักสูตรฉบับตัวเขียน ครูเป็นอย่างไร สภาพเด็กไทย งบประมาณและทรัพยากรสนับสนุนเป็นอย่างไร สภาพครอบครัวไทย สภาพสังคมไทยเป็นแบบไหน การบริหารจัดการหลักสูตรแบบไหน ทำให้หลักสูตรไม่เป็นผล นี่คือสิ่งสำคัญ
ทุกหลักสูตรมีจุดแข็ง จุดอ่อนหมด บางโรงเรียนใช้หลักสูตร 51 ก็ประสบความสำเร็จดี บางเรียนก็มีปัญหา บางโรงเรียนใช้หลักสูตรฐานสมรรถนะ ก็มีปัญหาเช่นกัน ต้องเอาข้อมูลพวกนี้มาพูดกันด้วย
รายงานแต่ด้านดี ให้เจ้านายพอใจ คนก็นึกว่าดีตาม
ผมทำหลักสูตรสถานศึกษาทั้ง 2 รูปแบบมาแล้ว และทำอย่างคนทำเป็น ไม่ได้ก๊อบปี้เพลส ปัญหาอาจจะไม่ได้อยู่ที่หลักสูตรครับ ถามแค่ว่า ทุกวันนี้ เราทำตามหลักสูตร 51 ได้เป๊ะ ๆ ไหม อะไรที่บั่นทอนศักยภาพของเรา คิดสิครับ อย่าโทษแต่หลักสูตร ๆ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น