ทุกข์ของความหลงตัว (Hallucinatory Suffering)

ในภาพนั้น ไม่มีประเทศ ไม่มีศาสนา ไม่มีเผ่าพันธุ์ ไม่มีเส้นเขตแดนที่คุณยอมตายเพื่อมัน

มีเพียงจุดเล็กๆ จุดหนึ่ง ฝุ่นธุลีที่แขวนลอยอยู่ในลำแสงสุริยะ

ภาพนี้คือภาพถ่ายของโลกทั้งใบจากขอบระบบสุริยะ ถ่ายโดยยาน Voyager 1 ห่างออกไป 6 พันล้านกิโลเมตรในปี 1990 ที่ Carl Sagan เรียกว่า Pale Blue Dot

คุณมองเห็นกรุงเทพไหม มองเห็นบ้านของคุณไหม มองเห็นคนที่เกลียดคุณและคนที่คุณเกลียดไหม ไม่เห็นเลยสักคน

ความหลงผิดของการแยกตัว

เราอยู่บนจุดเดียวกัน หายใจในอากาศผืนเดียวกัน ลอยเคว้งคว้างในความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขตเดียวกัน

แต่เรากลับสร้างเรื่องสมมติขึ้นมา แล้วเชื่ออย่างสุดหัวใจ

สมมติว่า "ฉัน" แยกจาก "เธอ"

สมมติว่า "เรา" สูงกว่า "เขา"

สมมติว่ามีพื้นที่ของกู อาณาเขตของกู ศักดิ์ศรีของกู ที่ต้องปกป้อง

เราขีดเส้นบนฝุ่น แล้วเรียกมันว่า อาณาเขต

เราขีดเส้นบนหัวใจ แล้วเรียกมันว่า ชนชั้น

เราขีดเส้นบนความจริงอันเป็นหนึ่งเดียว แล้วเรียกมันว่า การอยู่เหนือ

ทั้งหมดนั้นไม่เคยมีอยู่จริงในภาพถ่ายใบนี้เลย

ความอยากอยู่เหนือผู้อื่น จึงเป็นความพยายามที่ตลกที่สุดในจักรวาล

มันคือฝุ่นเม็ดหนึ่งที่พยายามจะอยู่เหนือฝุ่นเม็ดเดียวกัน

ไม่มีอะไรที่เป็นภูมิประเทศในความว่างเปล่า

ไม่มีอะไรที่เป็น "เรา" และ "เขา" เมื่อมองจากความจริง

มีเพียงความเป็นหนึ่ง ที่หลงลืมตัวเองไปชั่วขณะ แล้วสวมบทบาทเป็นผู้แยกขาด และทุกข์ทรมานเพราะบทบาทที่ตัวเองสร้างขึ้นมานั่นเอง