ทีมที่สำเร็จท่ามกลาง “ความปั่นป่วน”
ทีมที่สำเร็จท่ามกลาง “ความปั่นป่วน”
"เมื่อความแตกต่างไม่ใช่อุปสรรค แต่คือพลังของทีมที่มี AQ สูง"
ผมมารู้ตัวอีกครั้งว่า ผมมีบุคลิกภาพของ “นักเขียน” จากนิยามของ Liz Tran (2569) ที่อธิบายว่า นักเขียนมีแนวโน้มตอบสนองอย่างรวดเร็วเมื่อเผชิญการเปลี่ยนแปลงเชิงรุก แต่ตอบสนองช้ากว่าเมื่อเผชิญการเปลี่ยนแปลงเชิงรับ และเป็นบุคลิกที่ขับเคลื่อนด้วย ความเป็นอิสระ
Tran ยังเสนอว่า งานที่เหมาะกับบุคลิกเช่นนี้ ได้แก่ เทคโนโลยีใหม่ นวัตกรรม และการเล่าเรื่อง (Storytelling)
สิ่งที่เขากล่าวไม่ได้เกินจริงสำหรับผม เพราะในเว็บบล็อกส่วนตัวมีงานเขียนเผยแพร่แล้วกว่า 700 ชิ้น และยังมีต้นฉบับที่รอเผยแพร่อีกจำนวนมาก
ในที่ทำงาน ผมพบเพื่อนร่วมงานที่มีบุคลิกแตกต่างกันอย่างน่าสนใจ บางคนเปรียบเสมือน “ศัลยแพทย์สมอง” เหมาะกับโครงการระยะยาวที่มีความเสี่ยงสูง บางคนเป็น “นักดับเพลิง” ที่พร้อมเผชิญปัญหาหนักหน่วงและสถานการณ์ตึงเครียด ขณะที่บางคนเป็น “นักบินอวกาศ” ผู้หลงใหลภารกิจที่ยังไม่มีใครเคยสำรวจและพร้อมทดลองสิ่งใหม่
ความแตกต่างเหล่านี้ทำให้เส้นทางการทำงานร่วมกันตลอดหลายปีเต็มไปด้วย “ความปั่นป่วน” มากกว่าความเป็นเอกภาพ แต่เมื่อย้อนมองกลับไป ผมพบว่าความปั่นป่วนนั้นมิได้หมายถึงความล้มเหลว หากเป็นกระบวนการบ่มเพาะวุฒิภาวะของทีม
เราอาจเห็นพัฒนาการได้เป็น 3 ระยะ
ระยะที่หนึ่ง: “ต่อต้านซะ”
เมื่อเผชิญความแตกต่าง สมาชิกอาจหลบเลี่ยง ติดกรอบ หรือถอยกลับเข้าสู่ “กระดอง” ของตนเอง จนไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน
ระยะที่สอง: “จัดการซะ”
เกิดการวิพากษ์วิจารณ์ คิดต่าง โต้แย้ง งัดข้อ และระบายความรู้สึก แม้จะมีความตึงเครียด แต่พลังงานเหล่านี้สามารถถูกเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันสู่เป้าหมายร่วมกันได้
ระยะที่สาม: “โอบรับซะ”
ทีมเริ่มใช้ความแตกต่างเป็นพลัง ไม่มีความจำเป็นต้องถกเถียงเพื่อเอาชนะ ไม่มีการกล่าวโทษหรือแก้ต่าง ทุกคนกลายเป็นเจ้าของร่วมกัน ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ และเรียนรู้ที่จะชื่นชมซึ่งกันและกัน
ในระยะนี้ สมาชิกแต่ละคนได้ “เฉิดฉาย” ในแบบของตนเอง เพราะได้รับทั้งความเคารพ ความชื่นชม และความไว้วางใจ
หลักฐานเชิงประจักษ์ของการเดินทางครั้งนี้ คือการที่หน่วยเหนือประเมินทีมของเราว่าเป็น ต้นแบบหรือแม่พิมพ์ของงาน และเมื่อเปรียบเทียบกับหน่วยงานในระดับประเทศ เราอยู่ในกลุ่ม 1 ใน 4 ขององค์กรต้นแบบในประเภทเดียวกัน
ผมจึงเชื่อว่า หากต้องการสร้างทีมที่มี AQ สูง เราอาจต้องเลิกยึดติดกับคำว่า “เอกภาพ” เสียก่อน เพราะทีมที่ประสบความสำเร็จไม่ได้เกิดจากการทำให้ทุกคนเหมือนกัน แต่เกิดจากความสามารถในการ ใช้ประโยชน์จากความแตกต่างของบุคลิก มุมมอง และจุดแข็งของสมาชิกแต่ละคน
ความปั่นป่วนจึงไม่ใช่สิ่งที่ทีมต้องกำจัดเสมอไป..บางครั้ง ความปั่นป่วนนั่นเองคือวัตถุดิบที่ทำให้ทีมเติบโต
และเมื่อทีมเรียนรู้ที่จะ “โอบรับ” ความแตกต่างได้สำเร็จ ความแตกต่างที่เคยทำให้เราเดินชนกัน อาจกลายเป็นแรงที่ทำให้เราก้าวไปได้ไกลกว่าที่คนคนเดียวจะไปถึง
อ้างอิง
Tran, L. (2569). AQ agility quotient: ความฉลาดในการปรับตัว พรแสวงยุคใหม่ที่คุณต้องมี (ปรารถนา วันมี, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: ฮาวทู อมรินทร์ คอร์เปอร์เรชั่นส์.
https: suriyapunt.blogspot.com
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น